مگازیپ

Megazip–Megacrop

( مگازیپ- مگاکراپ)

نام کود: شیمیایی مایع حاوی روی

ZINC PHOSPHIT

ترکیبات سازنده: فسفیت روی

میزان و نحوه مصرف:

محلول پاشی

میزان مصرف به سن گیاه، دوره کشت و همچنین شرایط خاک و میزان کمبود وابسته است.

مگازیپ بر اساس فسفیت روی به منظور عملکردی دوگانه در محصولات تولید شده است. به علت وجود فسفر به صورت یون فسفیت به عنوان تقویت کننده مکانیسم های دفاعی گیاه و همچنین به عنوان منبع روی کاربرد دارد.

عنصر روی، یکی از اولین زیرمغذی هایی است که به عنوان یک عنصر ضروری برای گیاه شناخته شده است. اگرچه روی در مقادیر کم برای گیاه مورد نیاز است اما افزایش کمی و کیفی محصولات بدون توجه به این عنصر امکان نخواهد بود.عنصر روی در تولید هورمون های رشد و همینطور تلقیح و باروری گیاهان مورد استفاده قرار می گیرند.

این عنصر دارای خاصیت مشخصی بر روی ریزش برگ ها است و همینطور کمبود آن سبب تاخیر در باز شدن به موقع برگ ها و گل ها می شود و در نهایت محدودیت در رشد گیاهان ایجاد می شود.

کودهای شیمیایی که حاوی عنصر روی هستند سبب می شود که شرایط تغذیه گیاهان تقویت شود.

نکته حائز اهمیت اینکه ذرت و گندم و همینطور مرکبات و انگور از موارد بسیار حساس هستند و درختان مرکبات در جنوب و شمال ایران به نسبت سایر محصولات نیاز به حساسیت بیشتری برای روی دارند.

فسفیت رشد قارچ های Phytophthora در ریشه را بطورمستقیم محدود نموده، علاوه برآن سبب تحریک سیستم دفاعی گیاه در برابر عوامل بیماری زا می گردد. فسفیت به دلیل برخورداری از اثر قارچکشی اختصاصی، توام با قابلیت تحریک گیاهان برای تولید دامنه گسترده ای از متابولیت های فعال بیولوژیکی، ترکیباتی ایمن برای مصرف و کم خطر برای محیط زیست محسوب می شوند. تاثیر کودهای با پایه فسفیت به خواص قارچ کشی آنها محدود نبوده، دارای خصوصیات تحریک کنندگی رشد گیاهان نیز می باشند. بر این اساس تولید کنندگان بخش کشاورزی جهت افزایش عملکرد سالانه محصولات خود و همچنین بهبود کیفیت و اندازه میوه های تولیدی، به استفاده از ترکیبات فسفیتی در زمان مناسب ترغیب شده اند. شیوه عمل فسفیت در کنترل بیماری های گیاهی، نخست مرتبط با تاثیر مستقیم بر روی عامل بیماری زا می باشد. فسفیت مشابه انگیزنده های (Elicitors) بیمارگر اجزای دیواره سلولی قارچی، گیاه را تحریک به تولید مواد دفاعی فیتو الکسین (Phytoalexin)  بر علیه عوامل بیماریزای گیاهی می کند. این فیتوالکسین ها ترکیبات ضدمیکروبی با وزن مولکولی پایین هستند که به مقدار قابل توجه و تنها پس از تحریکات ناشی از عوامل بیماری زا و زخم های ناشی از عوامل فیزیکی و شیمیایی توسط سلول های سالم مجاور سلول های مرده و آسیب دیده پدید می آیند. مقاومت زمانی علیه عامل بیماریزا پدید می آید که غلظت فیتو آلکسین به اندازه ای برسد که از رشد و توسعه بیمارگر ممانعت کند.

در مجموع فیتوالکسین ها با ایجاد تغییرات در ساختمان دیواره سلولی میزبان، محدود نمودن دسترسی به کوآنزیم های ضروری و ایجاد تغییراتی در سرعت یا جهت متابولیسم میزبان به نحوی که گیاه در موقعیت بهتری از دفاع خود در برابر بیمارگر قرارگیرد، موجب افزایش مقاومت میزبان در برابر بیمارگر و در نهایت تقلیل میزان آلودگی می شوند.